What are tags? You can give your posts a "tag", which is like a keyword. Tags help you find content which has something in common. You can assign as many tags as you wish to each post.
View posts by people in your network with tag loita
Noite máxica, as 12 da noite as fogueiras e as augas purifican, as fontes milagreiras o son mais que nunca, ainda que tedes que ter coidado, xa que as meigas e os encantos andan soltos nesa noite, e tamén gostan das fontes...entre as ligazón que vos mando, hai tamén receitas para preparar as herbas de san xoan, para lavar a car o dia seguinte. Non sei se protexen do meigallo, o que podo garantizar é que cheiran de maravilla...
Aproveitaremos esa noite, a máis corta do ano, para entregar ao lume purificador tantas malas ideas, tantas agresións que ameazan e están a destruír esta marabillosa Ría.
A festa prolongarase na madrugada con divertidas actuacións e a música en directo do grupo Dakidarría
No confío en que usted llegue a conocer este mensaje, pero lo escribo y lo publico en este medio, el único a mi alcance, que a usted seguramente le resultará sospechoso, porque no sé a quién, que goce de alguna autoridad, decirle lo que tengo que decir con alguna esperanza de que mis palabras sirvan para algo. Al tema de la tortura policíaca (uno de los grandes horrores de la historia de España, hoy desdichadamente vigente) dedicó Eva Forest una muy buena parte -muchísimos años- de su vida, y yo mismo algunas horas de la mía; ambos, primero durante la dictadura y luego durante la actual situación democrática, que no fascista como afirman algunos observadores superficiales. (También ambos tenemos nuestras publicaciones al respecto, en las que la perennidad de este horror está suficientemente documentada, y a ellas me remito yo, ahora que ella ya no puede hacerlo). Quienes conocemos el tema sabemos, efectivamente, que la tortura en España no es -y sigue no siéndolo- un acontecimiento insólito. Amnistía Internacional ya está dando pruebas muy responsables de este lamentable fenómeno, que pone en entredicho las protestas de los dirigentes políticos españoles a favor del respeto de los derechos humanos en otros países. Hasta dónde llega la hipocresía y el cinismo de esos dirigentes es un asunto a dilucidar. Estamos ante una gran vergüenza histórica.
En cuanto a hoy mismo, voy a tratar de volver a la luz un término que E. F. usaba con lucidez a la vista de determinadas situaciones como la que estamos viviendo durante estos días: ese término es «el revuelo». El caso es que se permite y tolera, cuando no es que se preconiza, el uso de la tortura policíaca, y ello por parte de los políticos en ejercicio en las alturas del poder; y, de pronto, un día, alguno de los episodios de esa práctica cotidiana en los cuartelillos de la Policía y de la Guardia Civil es objeto de un gran «revuelo», como el otro día, cuando se conoció el parte médico de un detenido (Igor Portu), habiéndose dado unos días antes un escalofriante testimonio de torturas (Gorka Lupiañez). En este caso está clara la causa del revuelo: la publicación del parte médico; pues, de no haberse producido ésta, el caso se hubiera ocultado bajo el mismo silencio de siempre, y el ministro del Interior no se hubiera apresurado a convocar a los periodistas, aunque lo cierto es que lo hizo para recoger el revuelo y desmentir la legitimidad de las inquietudes reales vertidas en él. O sea, para tratar de establecer el hecho de que la tortura es un hecho insólito entre nosotros y se está pronto a sancionar tales hechos con la debida severidad en el caso de que se confirmen; lo que, sencillamente, no es cierto, aunque algún día quizás -ojalá- lo sea. Pero eso depende, aquí y ahora, particularmente de usted y de sus colaboradores, señor Presidente.
Así pues, lo que ha acontecido ahora -un cierto «revuelo»- no ha sido, ay, que el ministro Pérez Rubalcaba se haya inquietado sinceramente por la gravedad de la situación y que por ello haya convocado en seguida una conferencia de prensa, porque hace apenas quince días se produjo un testimonio escalofriante y que huele a verdad por todos sus poros -el de Gorka Lupiañez- sin que el señor ministro haya movido un dedo, al menos públicamente, sobre ese caso.
En seguida se ha advertido que no es que algo haya cambiado -algo haya empezado a cambiar- en la cabeza o en el corazón de ese ministro, sino que ha llegado el momento del «revuelo», con el cual se tratará precisamente de ocultar la cuestión una vez más, en la más fétida tradición de aquel ministro de apellido Rosón, que cubrió en el Parlamento español el repugnante caso de Almería, en el que tres jóvenes y pacíficos obreros santanderinos iban a la primera Comunión de la hermanita de uno de ellos en Almería, y aparecieron muertos, con los huesos rotos, y quemados dentro de su coche en una carretera secundaria, después de haber sido detenidos por la Guardia Civil, que los había tomado por vascos. El ministro informó a los señores diputados de que habían fallecido en un accidente de carretera cuando eran trasladados de uno a otro cuartelillo y trataban de escaparse y asesinar a los guardias civiles que los trasladaban. En aquel caso la Guardia Civil superó los horrores del llamado en su día «crimen de Cuenca».
Ahora el señor Pérez Rubalcaba acepta como verdad indiscutible que las lesiones se han producido según el cuento de la Guardia Civil, que otras veces ha herido en la tripa a manifestantes al disparar tiros al aire; y podríamos diseñar aquí una gran galería de otros horrores, muchos aún en la memoria de esta generación. En realidad se trata de episodios que dejan chiquita la que Borges llamó «historia universal de la infamia».
Señor Rodríguez Zapatero, tenga usted a bien apadrinar una actividad a favor de la erradicación de estos usos y costumbres. No se instale usted definitivamente en las filas del cinismo y de la hipocresía en las que se instalaron sus antecesores, por ejemplo mediante tan grandes hazañas como la creación y el mantenimiento de los GAL. ¿Será posible esperar de usted algo todavía? Con esta esperanza, muy maltrecha por los hechos, es verdad, le he escrito hoy este pequeño y honesto mensaje, desde mi convencimiento de la indeseabilidad de toda violencia.
Os asinantes do presente manifesto declaramos o noso apoio á denuncia colectiva presentada contra Pío Moa no Xulgado.
Desde fai anos Pío Moa e outros personaxes da extrema dereita franquista están facendo caixa asinando como autores de panfletos propagandísticos. En estos se torcen os feitos históricos desculpando ao franquismo polo golpe de estado de 1936, a Guerra Civil e a criminal represión exercida contra os defensores da lexítima legalidade republicana. Fronte ás investigacións rigorosas de verdadeiros historiadores, os supostos revisionistas señalan aos republicanos como causantes da Guerra Civil e maquillan a represión franquista ata facela parecer insignificante.
Esta manipulación sería ilegal se se referise ao Holocausto nazi, pero extrañamente non sucede o mesmo cando se trata do xenocidio ocorrido na España franquista.
As declaracións obxecto da denuncia, vertidas por Moa na promoción do último libro do que se declara autor, exceden claramente os límites da liberdade de expresión pasando a constituír os delitos que se señalan na denuncia. Má¡s alo das libres, aínda que repugnantes, opinións de Moa, non son admisibles frases como "Franco non liquidou aos vermellos, os escarmentou", "Aqueles que hoxe defenden a Lei da Memoria Histórica identifícanse cos criminales" e "aquí a represión se encauzou por vías legais, non como en Europa. [...] A ninguén se lle reprimiu por como pensaba, senón polo que facía. Companys non era inocente. Nin tampouco as Trece Rosas, unhas xóvenes estalinistas...
A referencia aos xuízos legais resulta absurda por canto os tribunais eran ilegítimos de orixe (como todas as institucións que xurdidas do golpe de estado do 18-7-36, lexislaban, xulgaban, condenaban e executaban) e as características dos procesos carecían das mínimas garantías: manifesta indefensión dos reos, parcialidad dos tribunais, testemuños inculpatorios interesados e ata anónimos, probas" obtidas mediante a coacción e a tortura, imposibilidade de apelar a unha instancia jurÃdica independente superior...
A liberdade de expresión non abarca en ningún caso as inxurias a aquelas persoas, partidos, organizacións e institucións que defenden unha memoria histórica democrática nin a humillación de quen foron víctimas do terror franquista. A extrema dereita española non debe permanecer na privilexiada impunidade da que parece gozar e os delitos cometidos por Pío Moa deben someterse á Xustiza como sucedería se calquera outro cidadán referísese a outras víctimas doutros terrores asasinos nos términos nos que o fai Moa.
Parece incrible que sexan tan recentes os sucesos que marcaron o principio do fin da Idade Media e o feudalismo en Galiza. Só 85 anos. Varios veciños que participaban nas revoltas antiforais foron asasinados en 1922 no lugar de Sobredo (Tui). Por ter o atrevemento de pedir que os labregos tivesen a plena propiedade das terras que traballaban unha xeración tras outra.
E resulta vergoñoso o silencio que sempre se mantivo sobre estes feitos, que continúa hoxe en día na Rede.
O vindeiro domingo 25 celébrase a Homenaxe aos Mártires de Sobredo, organizado pola Confederación Galega de Asociacións Veciñais 'Rosalía de Castro' e a Organización Galega de Comunidades de Montes Veciñais en Man Común.
Os irmans Bécquer publicaron no século XIX un libro con ilustracións pornográfico-satíricas da corte borbónica. O libro está composto por 89 acuarelas nas que a raiña Isabel II participa en orxías e o rei é sodomizado. O clero tamén aparece reflexado nestas particulares 'viñetas'. Fonte: http://www.20minutos.es/galeria/3057/0/0/
É impresionante, épico, divertidísimo o que aconteceu con Media Defender. Unha empresa pagada pola industria audiovisual que se adicaba a botar lixo nas redes P2P e van e lles rouban un feixe de mails internos que, despois de ser analizados, permiten coñecer dende onde lanzaban a merda, para bloqueala mellor. Pero, ademais, píllanlles o código fonte dos programas que usaban para o seu sucio traballo. E, xa rematando, The Pirate Bay usa isto como proba para denunciar á industria.
Pero o máis impresionante foi outra cousa: o mutismo absoluto sobre este tema nos medios chamémoslles "tradicionais" ou "serios" ou.... mortos?
Por que non o contaron se había unha chea de sitios onde velo?
Aquí tédelo ben explicado, en orde cronolóxica inversa:
Berners-Lee dixo que unha cultura que evitara marxinar as mulleres conseguiria atrair a máis programadoras, o que conduciria a unha maior harmonia no deseño dos sistemas. "Si houbera máis mulleres implicadas poderíamos movernos cara á interoperabilidade. Temos que cambiar en todos os niveis", segundo as suas palabras.
Dacordo con Berners-Lee, existe unha cultura na que as mulleres poden ser expulsadas da sua carreira laboral en tecnoloxía polo comportamento "estúpido" de alguns "geeks" masculinos, e polas reaccións de outras mulleres.
"E un problema complexo - vense prexuízos de unhas mulleres contra outras. Hai partes da cultura geek masculina e da cultura inxenieril que son estúpidas. Deberian darse conta de que poderían estar rexeitando a persoas que son máis intelixentes e mellores inxenieiras", afirmou Berners-Lee.
As institucions de investigación en inxeniería que fan a selección dos candidatos baseándose exclusivamente en cantas publicacions teñen realizado, corren o risco de agravar inda máis o problema, segundo Berners-Lee, debido a un sesgo aparentemente integrado no propio sistema contra as mulleres.
Una persoa do ámbito académico que pasóu por un cambio de sexo, tras enviar artígos baixo ambas identidades atopouse con que os artígos eran aceitados cando proviñan de un home, pero eran rexeitados cando os asinaba unha muller, dixo o inventor da web. Este prexuízo é inexplicábel, pero aumenta a tendéncia institucional, afirmou.
Hai homes que loitan un día e son bós. Hai homes que loitan un ano e son mellores. Hai quen loita moitos anos e son moi bós. Pero hai os que loitan toda a vida: eses son os imprescindibles. Bertold Brecht
Robert Crumb ( Filadelfia, Pensilvania, 30 de agosto de 1943) é un artista e ilustrador estadounidense. Foi un dos fundadores do cómic underground e é cecais a figura mais destacada de dito movimento. Ainda que é un dos mais coñecidos autores de cómic, a sua carreira se desenvolveu sempre ao marxe da indústria. (wikipedia)
Salvemos Monteferro e as asociacions da Ría non se vende, sumaronse á convocatoria da primeira reconquista da illa de Toralla que se celebrou o Sábado día 8 as 18 horas, convocada polo colectivo Xogo Descuberto (grupo do barrio de Coia) cuxo texto convocante foi o seguinte:
O sábado 8 de setembro ás 18:00 convidámosvos a I Reconquista da illa de Toralla, coa que pretendemos reinvidinca-lo uso da illa por parte de tod@s e manifestar a nosa repulsa ás construccións feitas nela, en especial á torre. Será un acto pacífico que arrincará dende o principio da ponte, no que levaremos música e iremos con vestimenta pirata para facelo máis visibel. Animámosvos a participar, tanto pola ponte como pola auga, xa sexa en piraguas, barcas, chalupas…Un saúdo. Colectivo Xogo Descuberto
A policía desaloxa a 300 persoas que «tomaran» a illa de Toralla nun acto de protesta
Policías antidisturbios desaloxaron o sábado pola tarde da illa de Toralla a 300 persoas que invadiran esta propiedade privada.O colectivo vigués Xogo Descoberto organizara un acto lúdico e pacífico reivindicando o uso e goce público da illa, que pertence a unha comunidade de propietarios. Na concentración interviñeron membros doutros grupos como Acción Cultural A Revolta e outras asociacións como Caleidoskopio, Luar, Bouzas-Movete, GAS, Salvemos Monteferro e Verdegaia.
No acto participaron piratas, músicos bañistas, nenos e maiores. Unha vez lido o comunicado que reivindica un deslinde de seis metros ao redor da illa para uso público terminou a concentración.
Acabado o acto, un bo número de participantes entraron na illa dando un paseo. Segundo os organizadores «nese momento tres furgóns antidisturbios irrumpiron entre os paseantes de xeito totalmente inxustificabel con porras en man alzada, ofrecendo una pésima imaxe aos nenos e nenas asistentes». Segundo membros do colectivo Bouzas Móvete, unha das entidades que acudiu ao acto, algúns dos participantes recibiron «mais dun porrazo».
Xa teño observado en moitos lugares que a policía local nos concellos democráticos ten moitas veces unha imaxe inda peor da que tiña na ditadura. E certo que se produciu unha certa modernización, mais lamentablemente consistiu na adopción de un "look" chulesco, con Ray-Ban ou outras gafas de sol, canto mais macarriles, mellor. Como eses policías gringos do "Midwest", que tanto medo dan nas peliculas.
E que aconteceu co seu traballo? É de supoñer que co fin da ditadura tamén cambiou. Nas cidades o seu traballo na ditadura practicamente se reducía a dirixir o escaso tráfico da época, xa que para a represión dos "vagos e maleantes" xa estaban os corpos represivos. Nas vilas non existia ese tipo de policía por ser innecesario. E hoxe son necesarios para que? Podería preguntar alguén. Dificil pregunta, eu non sei respondela.
Onde eu vivo, pouca actividade se lles coñece. Unha das suas principais funcións e posar co seu "atrezzo" mais propio de "Easy Rider" que de unha pequena e tranquila vila de 16110 Habitantes espallados en 35 km².
Outra actividade na que destacan é na persecución da mocidade de cabelo longo. Pouco importa que nos continuos rexistros a que son sometidos nunca lles encontren nada ilegal, eles ben saben que con esa pinta algo deben fumar de cando en vez, e non perden a esperanza de algún dia atopar algo. Para que tanto empeño?
Será que buscan algo que fumar gratis? non sei... pero a verdade é que parece estraña esa actitude, cando é ben sabido que hai nas veciñanzas unha discoteca onde se reune outro tipo de público, os chamados "malotes", que non levan cabelo longo, son violentos, e consumen todo un arsenal de substancias ilegais. Non é a primeira vez que hai algún morto, nas continuas liortas entre grupos rivais. Non me consta que ese local e os seus frecuentadores recibiran Bula ou Licencia do Papa de Roma, mais eso é o que parece, xa que a impunidade parece ser total.
Non dispoño de datos dabondo para analizar en profundidade os motivos de todo o anteriormente exposto, o que si podo decir é que, como mínimo, deberían ser estudados polas autoridades democráticas, sen esperar a que algunha traxedia o faga inevitable. Prever sempre é mellor que curar.
O proxecto do Arcebispado de València de erixir un macrosantuario en memoria de 233 «vítimas inocentes da Santa Cruzada» provocou a indignación das vítimas do franquismo e as súas familias, que denuncian, ademais, a colaboración do PP, que doou á Igrexa 4.000 metros cadrados de terreo nunha das zona máis caras da cidade.
València foi a capital da II República española nos últimos tempos da Guerra Civil e a última cidade que caeu en poder as tropas fascistas, polo que acollía a numerosos refuxiados que fuxiran do avance das tropas de Francisco Franco noutras zonas.
Por iso, a represión que levaron a cabo foi atroz. O Fòrum per a Memòria do País Valencià ten catalogadas, con nomes e apelidos, 26.300 persoas que foron enterradas nas fosas comúns do cemiterio. moitas delas arroxadas alí sen un cadaleito. «Por iso, o que queren facer parécenos unha afronta», explica a GARA Amparo Salvador, integrante do Fòrum per a Memòria.
Quen están enterrados nas fosas comúns de València morreron entre o 1 de abril de 1939 e o 31 de decembro de 1945. É dicir, faleceron como consecuencia da represión tras a vitoria fascista. Algúns deles son de orixe vasca. «A València pasoulle o mesmo que a Alacant, que se converteron nunha rateira da que ninguén puido fuxir. Despois, nunca máis se soubo que paso con toda esa xente, que eran miles e miles de persoas. Agora, polo menos, sabemos onde está unha parte», sinala.
O Fòrum per a Memòria denuncia que non se pode considerar `inocentes' a membros dunha organización como a Igrexa católica, que se aliou con Hitler e Mussolini para executar un golpe de estado criminal contra o Goberno lexítimo da II República».
Amparo Salvador denuncia que en todo este proxecto o Arcebispado, ademais, viuse beneficiado economicamente, posto que conseguiu unha permuta do Concello, coa que se fixo cunha decena de solares en València e un terreo lindeiro ao complexo da Ciutat de lles Arts i de lles Ciències. «O do Arcebispado é un proxecto tan faraónico como o da Ciutat de lles Ciències. Só os terreos valen unha traca de millóns», destaca Amparo Salvador.
«Para nós, é un insulto directo á memoria das vítimas do franquismo. A Igrexa católica estivo totalmente implicada na represión. Ao acabar a guerra, València enteira converteuse nunha inmensa prisión. Todos os conventos eran cárceres. E todos os cárceres estiveron rexidas por ordes relixiosas. Temos 26.300 persoas rexistradas con nome, apelidos, lugar de procedencia e causa da morte que morreron por esa represión. E esa si que era xente inocente», explica Salvador.
«Eu díxenllo claramente ao arcebispo (Agustín García-Gasco). Que se quería facer unha basílica en honra de xente inocente, da noite para a mañá era capaz de darlle unha lista de 500 nenos, de cero a dez anos. Pero que se me daba un par de días, podía darlle unha lista de varios miles», recorda a integrante do Fòrum per a Memòria.
"Chicas Linux" é unha comunidade creada por mulleres que ten como obxectivos brindar un espazo de reunión para persoas que teñen a Linux e o software libre como un interes común. Pero o obxectivo máis importante desta comunidade é o incentivar ás mulleres á participación e iniciación no mundo do sofware libre mostrándolles que sí é posible participar activamente, apoiando desta forma a causa iniciada por LinuxChix.
A comunidade non fai discriminación de xénero; a axuda sempre será benvida, non importa quen a proporcione.
Esta comunidade baséase no respecto aos demá¡s e ás súas opinións.
