What are tags? You can give your posts a "tag", which is like a keyword. Tags help you find content which has something in common. You can assign as many tags as you wish to each post.
View posts by people in your network with tag galiza
Noite máxica, as 12 da noite as fogueiras e as augas purifican, as fontes milagreiras o son mais que nunca, ainda que tedes que ter coidado, xa que as meigas e os encantos andan soltos nesa noite, e tamén gostan das fontes...entre as ligazón que vos mando, hai tamén receitas para preparar as herbas de san xoan, para lavar a car o dia seguinte. Non sei se protexen do meigallo, o que podo garantizar é que cheiran de maravilla...
Aproveitaremos esa noite, a máis corta do ano, para entregar ao lume purificador tantas malas ideas, tantas agresións que ameazan e están a destruír esta marabillosa Ría.
A festa prolongarase na madrugada con divertidas actuacións e a música en directo do grupo Dakidarría
Parece incrible que sexan tan recentes os sucesos que marcaron o principio do fin da Idade Media e o feudalismo en Galiza. Só 85 anos. Varios veciños que participaban nas revoltas antiforais foron asasinados en 1922 no lugar de Sobredo (Tui). Por ter o atrevemento de pedir que os labregos tivesen a plena propiedade das terras que traballaban unha xeración tras outra.
E resulta vergoñoso o silencio que sempre se mantivo sobre estes feitos, que continúa hoxe en día na Rede.
O vindeiro domingo 25 celébrase a Homenaxe aos Mártires de Sobredo, organizado pola Confederación Galega de Asociacións Veciñais 'Rosalía de Castro' e a Organización Galega de Comunidades de Montes Veciñais en Man Común.
"Why Linux is better" é probablemente a páxina que mellor explica aos usuarios de sistemas operativos privativos as vantaxes de pasarse ao Linux. A páxina foi creada e mantida por Manu Cornet, que recentemente ten saido victorioso da sua loita cun cancro. Parabens, Manu!
Manu Cornet é membro de Ubuntu, usuario de Linux desde 1998, e escribiu, entre outros, algúns libros de peto (en francés), sobre algúns programas de Código Aberto (Firefox, Linux, etc). Tamén foi un deses excéntricos doGoogle's Summer of code, un dos 400 hackers escollidos entre 9000. Escribiu tamén un libro sobre China, pais que adora e do que fala a lingua. Recentemente ten sido o "inventor" do PCJacking , que ten practicado nas grandes superficies comerciais de París (a cousa consiste en poñer un CD vivo con Linux nun PC dos que se expoñen, e reinicialo, de xeito que os que pasen poidan ver que existen outras cousas ademáis de win2. E tomar fotos do evento. Reiniciando o PC sen o disco, todo volta a "normalidade win2"). Tamén é un dos creadores do complemento texturizador para o GIMP, e traballa nos campos da música, a ciencia e a informática, entre outros. Para saber mais, podese visitar o seu sitio na rede, onde entre outras cousas está un CD cas suas músicas.
Xa teño observado en moitos lugares que a policía local nos concellos democráticos ten moitas veces unha imaxe inda peor da que tiña na ditadura. E certo que se produciu unha certa modernización, mais lamentablemente consistiu na adopción de un "look" chulesco, con Ray-Ban ou outras gafas de sol, canto mais macarriles, mellor. Como eses policías gringos do "Midwest", que tanto medo dan nas peliculas.
E que aconteceu co seu traballo? É de supoñer que co fin da ditadura tamén cambiou. Nas cidades o seu traballo na ditadura practicamente se reducía a dirixir o escaso tráfico da época, xa que para a represión dos "vagos e maleantes" xa estaban os corpos represivos. Nas vilas non existia ese tipo de policía por ser innecesario. E hoxe son necesarios para que? Podería preguntar alguén. Dificil pregunta, eu non sei respondela.
Onde eu vivo, pouca actividade se lles coñece. Unha das suas principais funcións e posar co seu "atrezzo" mais propio de "Easy Rider" que de unha pequena e tranquila vila de 16110 Habitantes espallados en 35 km².
Outra actividade na que destacan é na persecución da mocidade de cabelo longo. Pouco importa que nos continuos rexistros a que son sometidos nunca lles encontren nada ilegal, eles ben saben que con esa pinta algo deben fumar de cando en vez, e non perden a esperanza de algún dia atopar algo. Para que tanto empeño?
Será que buscan algo que fumar gratis? non sei... pero a verdade é que parece estraña esa actitude, cando é ben sabido que hai nas veciñanzas unha discoteca onde se reune outro tipo de público, os chamados "malotes", que non levan cabelo longo, son violentos, e consumen todo un arsenal de substancias ilegais. Non é a primeira vez que hai algún morto, nas continuas liortas entre grupos rivais. Non me consta que ese local e os seus frecuentadores recibiran Bula ou Licencia do Papa de Roma, mais eso é o que parece, xa que a impunidade parece ser total.
Non dispoño de datos dabondo para analizar en profundidade os motivos de todo o anteriormente exposto, o que si podo decir é que, como mínimo, deberían ser estudados polas autoridades democráticas, sen esperar a que algunha traxedia o faga inevitable. Prever sempre é mellor que curar.
O centro antena de Nigrán acolle ata o próximo 13 de agosto unha exposición sobre os traballos que se están realizando dentro do proxecto pioneiro de revalorización patrimonial de Chandebrito. Os visitantes atoparán fotografías sobre a riqueza desta parroquia do interior de Nigrán e poderán contemplar un vídeo para poder apreciar as súas paisaxes, sons e ata cheiros, posto que na sala tamén se colocaron diversas especies vexetais. As autoridades locais comprometéronse a continuar apoiando esta iniciativa que dirixe a arqueóloga Rosa Villar. Fonte - La Voz de Galicia .
Unha república entre dous reinos, un lugar cheo de singularidades históricas e culturais, un símbolo da conexión entre Galicia e Portugal. O Couto Mixto, un enclave de tres aldeas que durante séculos funcionou coma unha república independente, está a converterse nos últimos anos no eixe de múltiples iniciativas culturais que reivindican a importancia deste lugar e da súa historia única. Unha historia de séculos durante os cales eran unha terra de ninguén entre Galicia e Portugal, coas súas propias leis e privilexios en canto a alfándegas. Non foi ata 1864 cando, ao se definir finalmente as fronteiras aínda hoxe en vigor, as tres aldeas pasaron a formar parte de Galicia.
Foi no 2000 cando se crean e se entregan os primeiros premios “Xuíces honorarios” do couto mixto, un premio que se repite desde entón ano tras ano a persoas que teñan apoiado a recuperación da memoria deste lugar. Ademais tense feito o irmanamento cos Pobos Promiscuos, aldeas que antes da definición da fronteira estaban divididos pola raia e que ficaron finalmente da banda portuguesa.
En 2002 foi o Couto Mixto o lugar escollido para presentar publicamente o manifesto “Falamos unha lingua milenaria” promovido pola Fundación Premios da Crítica, co que algúns dos nomes máis destacados da cultura do país, ata un total de 149 persoas, dezasete institucións e nove membros da Real Academia, proclamaban a súa fidelidade ao galego como lingua propia e independente. Coincidindo con estes evento creouse en Santiago de Rubiá un milladoiro de
pedras e palabras. Na orixe desta peculiar construcción está un monte de pedras que persoas de todo o país achegaron a este lugar canda unha palabra propia do seu lugar de orixe. A intención é que este milladoiro vaia medrando coas achegas de novas persoas comprometidas coa lingua.
Este ano tamén, a Fundación Premios da Crítica outorgou o seu premio á mellor iniciativa cultural a este lugar pola “recuperación da autoestima e memoria histórica coma parte dun espacio xeográfico e cultural” así como por “favoreceren o reencontro da convivencia entre Galicia e Portugal a partir das raíces comúns”.
A norte de Montalegre situa-se o Couto Mixto composto pelas aldeias de Meaus, Rubiás e Santiago. Hoje pertencem a dois municípios galegos, mas até 1855, formaram um território com apenas 27 quilómetros quadrados, que gozava de uma série de privilégios, a começar pelo auto governação, embora dependessem das casas do duque de Bragança e do Conde de Monterrei.
Os habitantes podiam escolher entre a nacionalidade portuguesa e a espanhola, ou nenhuma. Estavam isentos da tropa, de pagar impostos e até podiam cultivar tabaco. A falta de taxas aduaneiras favoreceu o comércio e também o contrabando. Quem fosse por um caminho que ligava o Couto a Tourém, em Portugal, não podia ser preso nem a mercadoria apreendida. E, para não perder tais benesses, os habitantes do Couto casavam uns com os outros.
Pois bem, dirão vocês – O que é que tudo isto tem a ver com Lamadarcos!? Pois hoje em dia, nada. Mas houve tempos em que parte da actual aldeia de Lamadarcos era Galega e é precisamente aqui que entra o Couto Mixto, pois o tratado de Lisboa de 1864 instituiu a troca do Couto Mixto pelas aldeias de Soutelinho da Raia, Cambedo e Lamadarcos, hoje portuguesas, passando o Couto Mixto, desde então, a ser território galego e daí espanhol.
Este arquipélago está formado por tres illas, a de Monteagudo ou Illa Norte, a Do Faro ou Illa do Medio e a de San Martiño ou Illa Sur.
A illa de Monteagudo está separada da costa de cabo Home, na península do Morrazo, pola canle Norte, e a illa de San Martiño está separada da costa de cabo Santoulo (monte Ferro) por un estreito coñecido como Freu dá Porta. Mentres, a illa do Faro acabou unida á illa Norte por unha acumulación de area na parte interior do arquipélago, na cara leste das illas, que forma a praia de Rodas, de 1.200 metros. Ao subir a marea, a auga pasa entre as dúas illas pola cara oeste e, taponada pola praia, énchese a lagoa formada entre o areal e as rocas. O pico máis alto atópase na zona norte da illa de Monteagudo, no Alto dás Cíes, de 197 metros de altitude e ten unha superficie emerxida de 434 hectáreas.
A súa formación xeolóxica é de finais do Terciario, cando se produciron os afundimentos dalgunhas partes da costa, co que penetrou o mar e creáronse as rías. Todas as illas atlánticas son os cumes das serras costeiras que quedaron parcialmente baixo o mar e están formadas case na súa totalidade por pedra granítica.
As tres illas son montañosas cunha cara oeste abrupta, con cantís case verticais de máis de 100 metros e numerosas covas (furnas) formadas pola erosión do mar e o vento. A cara leste ten ladeiras algo máis suaves cubertas por bosques e matogueira e atópase protexida dos ventos atlánticos, o que permite a formación de praias e dunas.
As borrascas atlánticas pasan sobre as illas, descargando ao chocar coa costa, polo que as Cíes reciben máis ou menos a metade de choiva que o resto da costa das Rías Baixas.
Historia
Na antigüidade foron chamadas Siccae (áridas). Atopáronse nas Cíes restos arqueolóxicos que datan a presenza humana sobre o 3500 adC, aínda que os restos do primeiro asentamento humano de que se ten constancia son un castro de comezos da Idade de Ferro.
Por alí pasaron os romanos, deixando restos como un anel de ouro datado no século II de nosa era, así como ánforas, cerámica e diversos útiles que se expoñen hoxe no Museo de Pontevedra.
Na Idade Media foron habitadas por monxes de diversas ordes. No século XI estiveron alí os benedictinos, que as abandonaron e volveron a finais do século XIII. No século XIV asentáronse alí os franciscanos. Tamén pasou por aí a Orde de Cluny. Desta alternativa ocupación das illas quedan como proba os mosteiros de San Estevo na Illa do Faro e de San Martiño na illa do seu nome, así como unha fábrica de salgadura sobre cuxos restos actualmente hai construído un restaurante. As idas e vindas dos monxes eran debidas a que, pola súa proximidade á cidade de Vigo, o arquipélago era frecuentemente atacado e usado como base de operacións por piratas turcos e normandos, así como armadas invasoras, por exemplo a inglesa, comandada por Francis Drake. Esta situación dura ata o século XVIII, o que acaba producindo o seu despoboamento.
A mediados do século XIX constrúese o primeiro faro na Illa do Medio, que acaba chamándose Illa do Faro. Nesa data as illas xa volvían estar poboadas por algunhas familias que se dedicaban á pesca e á gandería ovina e caprina.
Nos anos 60 do século XX as illas se despoboan de novo, esta vez definitivamente. Nos 70 e 80 comezan a ser utilizadas como destino de descanso ao que, sobre todo a xente nova da zona, acudía en busca de natureza, mar, sol e liberdade, lonxe da vixilancia social e familiar. Entón en toda Galicia practicábase a acampada libre.
As agresións ambientais, como a importante actividade industrial na ría, os emisarios submarinos evacuando augas con escasa ou nula depuración... fan que as illas sufran unha rápida degradación.
O Parque Natural
Debido ao alto valor natural deste espazo e á rápida deterioración que estaba sufrindo por causa das actividades humanas, no ano 1980 son declaradas parque natural. A situación legal de protección vai variando ao longo dos anos ata que o 21 de novembro de 2000, o Parlamento Galego acorda por unanimidade pedir ao goberno central a declaración do arquipélago como parque nacional. O Congreso dos Deputados tomou o acordo definitivo en xuño de 2002, creando o Parque Nacional Marítimo-Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia, formado por un conxunto de arquipélagos, illas e illotes que son as Cíes, Ons, Sálvora, Noro, Vionta, Cortegada e Malveiras.
O parque ten unha parte terrestre e outra marítima que comprende unha franxa de 100 metros, medidos a partir da baixamar. Nas Cíes está prohibida a pesca submarina desde 1992.
Desde 1988 as illas teñen ademais a consideración de ZEPA (Zona de Especial Protección para as Aves). Tamén se atopan incluídas, no ámbito europeo, na Rede Natura 2000, que desenvolve directivas comunitarias de hábitats e aves.
Actualmente só están ocupadas polos servizos do parque, cámping e restaurante e o acceso está restrinxido a un máximo de 2.200 persoas diarias. Fonte: Wikipedia Foto: Wikimedia Commons
Despois de 25 anos subvencionando con importantes sumas a fondo perdido a presenza do galego na prensa escrita, evidénciase que esta liña non funciona. Resulta sospeitoso que se manteñan as axudas a través de convenios "bis a bis" difíciles de verificar, sen esixir uns mínimos resultados de cantidade, calidade, evolución porcentual e consolidación do galego nos medios beneficiarios dos diñeiros públicos, que non se cuestione a continuidade deste tipo de "tratos" e se supriman definitivamente unha vez amosada a sua ineficiacia. Pola nosa lingua, segue lendo e participa.
Hai varios motivos que poden levar a unha administración a abrir unha liña de axudas ou subvencións. Un deles é o de tentar corrixir determinadas eivas que afectan a sociedade, e favorecer o asentamento ou desenvolvemento de novos elementos, usos, ou prácticas que non puideron arraigar, polos motivos que fora, e que necesitan un empurro inicial por parte de organismos públicos, até que sexan aceptados como normais e se desenvolvan por si solos.
As axudas públicas, na súa maioría, teñen un caracter transitorio, buscan transformar nun período umha realidade inxusta ou mellorábel a outra corrixida. Podemos dizer que unha liña de axudas tivo éxito cando unha vez suprimida, aquel obxectivo para a que foi creada se da de forma normal, sen necesidade de ningún tipo de axuda. Si esto non se dá haberá que reprantear a táctica escollida.
Políticas de igualdade, fomento da contratación indefinida, protección medioambiental ou cultural....poderían entrar neste grupo. A liña de axudas que medios galegos de prensa levan recibindo por usar o galego nas súas páxinas tamén entran aquí.
Partindo dunha situación de ausencia total do galego dentro da prensa escrita diaria, logo de 40 anos de menosprezo e persecución do idioma, optase por abrir umha liña que, a base do incentivar economicamente o uso da lingua, corrixa o lastre deixado polo franquismo e axudar así aos nosos medios a fazer a súa propia “transición”, superar complexos, auto-odio, e normalizar no rexistro escrito o que sempre foi o normal no oral.
A 25 anos vista, despois de ver o estudio feito pola USC e publicado na revista daMesa Pola Normalización Lingüística, Longa Lingua, podemos dizer que o fracaso é total, o galego sigue a ser cuantitativamente residual (non chega ao 8% de media), asociado a novas de 2ª categoría ou restrinxido a eidos específicos como o folclore ou “complementos” do xornal.
Non se entende a teima de seguir dando dinheiro publico as empresas privadas de prensa escrita, a non ser que o interese do goberno en manter esta liña non estea na língua se non en “atar” certas relacións de complicidade que o aseguren mediaticamente.
Irrita especialmente o feito de que desde o noso goberno se teña que mendigar ou directamente comprar con centos de miles de euros a presencia do galego, rebaixando o orgullo pola nosa cultura a niveis de mercádeo, mentres se penaliza coa non concesión de axudas a proxectos altruístas e altamente comprometidos coa cultura, e a lingua como ponta de lanza de esta, alegando motivos de normativa. Semella que si o 92% da publicación está en castelán, non sabemos si a normativa, pero cando menos estas porcentaxes hai que premialas.
Mesa redonda dia 12 e 19 de junho às 15h00. Títulos das mesas "Galeguia do século XXI" e "Os Galegos na América".
Exposição “O Sorriso de Daniel”, promovida pelo Conselho de Cultura Galega, até dia 25/06/2007.
Mesas Redondas
Dia 12 de junho as 15h00
TITULO DA MESA : "Galeguia do século XXI"
Mediador: Carlos Quiroga - Professor titular de literaturas lusófonas na Universidade de Santiago de Compostela e Director do Conselho de Redação da Revista Agália
1. José Miguel Wisnik -musico/compositor, professor na USP 2. Luiz Ruffato - escritor 3. Denise Lorch - diretora Museu da Língua Portuguesa 4. Oswaldo Ceschin - professor na USP 5. Yara Frateschi Vieira - professora na USP
Dia 19 de junho as 15h00 TITULO DA MESA : "Os Galegos na América" .Mediadora: Cláudia Regina Costa Lacerda - Doutoranda em História Contemporânea e América da Universidade de Santiago de Compostela (USC).
. Expositores: 1. José Antônio Vidal – Antropólogo, especialista em migrações e doutor em História pela Universidad Complutense de Madrid. Artigo: Causas y factores posibilitadotes del proceso migratorio en el discurso de los emigrantes: los gallegos en Cuba en la primera mitad del siglo XX.
2. Marilia Dalva Klaumann Cánovas – Historiadora, mestre e doutoranda em História Social pela Universidade do Estado de São Paulo (USP). Artigo: Hambre de Tierra. Imigrantes espanhóis na cafeicultura paulista, 1880-1930.
3. Suely Aldir Messeder – Antropóloga, mestre em Ciências Sociais pela Universidade Federal da Bahia (UFBA), professora de Antropologia da Universidade do Estado da Bahia (UNEB) e doutoranda em Cuestións de Filosofia da Universidade de Santiago de Compostela (USC). Artigo: A construção dos atos performativos étnicos no discurso do nacionalismo galego e brasileiro no período de 1845-1914.
Exposição
Chega a São Paulo a exposição Galícia, O Sorriso de Daniel
Mostra em cartaz no Memorial do Imigrante marca mais uma ação dos 120 anos do prédio da antiga hospedaria
O Memorial do Imigrante, da Secretaria de Estado da Cultura, recebe no próximo dia 25 de maio, a exposição itinerante: Galícia: O Sorriso de Daniel, do Arquivo da Emigração Galega. Promovida pelo Conselho da Cultura Galega da região da
Galícia, Espanha, a mostra, traz 62 painéis, de 2,18m de altura por 1m largura, na Sala Galeria do Memorial.
Os painéis fotográficos retratam com riqueza de detalhes a identidade e a diversidade cultural da Galícia e suas manifestações. Entre os trabalhos, a estátua do profeta Daniel no Pórtico da Glória da catedral de Santiago de Compostela - considerado o primeiro sorriso esculpido em pedra na Europa medieval. Outra figura emblemática da mostra é a de Daniel Castelao, em carne e osso, que representa um dos mais sólidos esforços para construir a identidade cultural e política da Galícia.
Produzida com o objetivo de apresentar a Galícia ao mundo, Galícia: O Sorriso de Daniel está dividida em dez temas, entre eles as Águas Santas; A Moradia do Homem; Figuras da Nação; Os Trabalhos e os Dias; Cara da Modernidade; Eixos do Futuro; e O Caminho.
Em cartaz até 25 de junho, Galícia: O Sorriso de Daniel é mais uma das atividades realizadas em comemoração aos 120 anos do prédio da antiga hospedaria do Memorial do Imigrante. A mostra também intensifica os trabalhos da Rede Internacional de Museus de Migração, criada em outubro do ano passado, em Roma, na Itália. No evento, então promovido pela UNESCO e a OIM, a diretora do
Memorial do Imigrante, Ana Maria Leitão, participou como único representante da América Latina.
SERVIÇO Exposição: Galícia: O Sorriso de Daniel Vernissage: dia 25/05, sexta-feira, às 19h Abertura ao público: dia 26/05, sábado, a partir das 10h Até: 25/06/07
MEMORIAL DO IMIGRANTE R. Visconde de Parnaíba, 1.316, Mooca, perto do Metrô Bresser Abre de terça a domingo, das 10h às 17h, inclusive feriados Ingressos: R$ 4 e ½ entrada para estudantes Grátis: último sábado do mês e para maiores de 60 e menores de 7 anos Passeios de Locomotiva aos domingos e feriados. Ingressos: de R$ 4 a R$ 7 Passeios de Bonde somente aos domingos. Ingressos: de R$ 4 a R$ 7
O pasodoble galego é unha variación do pasodoble español, ao que se lle incorpora a gaita. Ainda que a súa reigame non é precisamente galega contamos con abondosas e ricas mostras de pasodobres pensados para a gaita. Dado o papel do gaiteiro, animador esencial das romarías galegas, é moi lóxico que o seu repertorio tivese que abranguer todalas tocatas que lle foran mester. O seu compás é de 2/4, gardando tódalas semellanzas ao típico pasodobre español. Fonte: http://www.telefonica.net/web2/miloromero/Documentos/Metodo-continuacion-gaita.doc
Pasodoble Corrido
Obrigado
Treixadura
Pasodoble arxentino
Para brincar no rueiro
Ardentía
Pasodoble De Viascon
Pasodoble De Sardoma
Pasodoble Dos Cabezudos
noutrora
Fuxan Os Ventos
Pasodoble Da Fraga
Rumbadeira
Pasodoble de Pastor
Carminha No Berb駸 (Ven Bailar Carminha-Pasodoble do Berb駸)
A muiñeira é o xénero musical máis común do folclore galego. O nome de muiñeira pénsase que procede dos bailes que os campesiños facían nos muíños mentres esperaban para recoller a fariña. Ten unha orixe antiga, mais descoñecida, xa que a composición máis antiga rexistrada é unha panxoliña de Nadal de 1786, obra de Melchor López, mestre de capela da Catedral de Santiago de Compostela. O seu compás característico é o de 6/8.
A muiñeira vella, tamén chamada pandeiretada, era sempre cantada e acompañábase da pandeireta.
A muiñeira nova ten a súa orixe na música culta, ten carácter instrumental e normalmente execútase precedida dun preludio.
A muiñeira pode constar de dúas ou máis partes. As antigas teñen, normalmente, dúas e as máis novas ou de autor máis.
Exemplos de pezas moi coñecidas son a Muiñeira de Chantada e a Muiñeira de Lugo.
Variantes da muiñeira son a ribeirana, o golpe, a carballesa, a redonda e o contrapaso. (Fonte: Galipedia)
Os Alalás son os cantos considerados máis antigos, enxebres e máis característicos da música tradicional galega. Esquecidos durante anos, preservados pola tradición oral e a sabedoría popular, o seu tesouro comezou a ser recuperado e dignificado por poetas e músicos no pasado século. Son cantos dilatados, de ritmo libre, de grande fondura. Considérase o alalá, como un dos máis característicos cantos galegos, dunha antigüidade e ascendencia máis remota que o segundo período do canto gregoriano, chamado do apoxeo. O alalá, sen dúbida, é unha das constantes na música galega, cuns valores estéticos e artísticos innegables e que o convirte nun dos cantos máis fermosos da nosa tradición. A orixe do alalá, e a súa relación con outras formas musicais, en particular coa música litúrxica, atraeron a atención dos musicólogos durante os dous últimos séculos. Propuxéronse numerosas teorías, pero o certo é que a orixe destes cantos vai unido ó da identidade galega, e esvaécese na antigüidade. A utilización dos alalás coma un símbolo da identidade nacional galega fai esquecer con frecuencia que tamén presentan innegables similitudes con outros cantos de culturas cercanas (como os de Castela, Al-Andalus, Magreb). Perfecto Feijoo (1858-1935), fundador do primeiro coro galego "Aires da Terra" foi un grande compilador e intérprete de alalás. Mais en: Galicia Espallada
Os alalás acostuman cantarse acompañados da gaita ou a zanfona, da que se incluen duas pezas do maestro Faustino Santalices (http://ret007ei.eresmas.net/reolid/a-santalices.html). Destaca tamén entre as músicas presentadas a versión que fan Cuchús Pimentel e Delio do Alalá das Mariñas, con guitarra e caixón flamenco.
ALALÁ DAS MARIÑAS
Teño unha casiña branca na Mariña entre os loureiros teño amores, teño barcas estou vivindo no ceo !
Adeus á miña casiña Portelo do meu quinteiro Auga da miña fontiña Sombra do meu laranxeiro
O Movemento polos Dereitos Civís chama a asinar pola dimisión de Manuel Ameijeiras, delegado do Goberno en Galiza e responsábel directo do uso da violencia policial desde que adquiriu o cargo contra todo tipo de movementos sociais. O MpDC enetende que os conflictos existentes non se poden resolver por medio da policialización e a criminalización da sociedade galega, e repróchalle a Ameijeiras o absoluto continuísmo cos seus antecesores do Partido Popular. Podedes ASINAR AQUI: http://mpdc.blogspot.com/
