What are tags? You can give your posts a "tag", which is like a keyword. Tags help you find content which has something in common. You can assign as many tags as you wish to each post.
View posts by people in your network with tag cultura
Noite máxica, as 12 da noite as fogueiras e as augas purifican, as fontes milagreiras o son mais que nunca, ainda que tedes que ter coidado, xa que as meigas e os encantos andan soltos nesa noite, e tamén gostan das fontes...entre as ligazón que vos mando, hai tamén receitas para preparar as herbas de san xoan, para lavar a car o dia seguinte. Non sei se protexen do meigallo, o que podo garantizar é que cheiran de maravilla...
Aproveitaremos esa noite, a máis corta do ano, para entregar ao lume purificador tantas malas ideas, tantas agresións que ameazan e están a destruír esta marabillosa Ría.
A festa prolongarase na madrugada con divertidas actuacións e a música en directo do grupo Dakidarría
No confío en que usted llegue a conocer este mensaje, pero lo escribo y lo publico en este medio, el único a mi alcance, que a usted seguramente le resultará sospechoso, porque no sé a quién, que goce de alguna autoridad, decirle lo que tengo que decir con alguna esperanza de que mis palabras sirvan para algo. Al tema de la tortura policíaca (uno de los grandes horrores de la historia de España, hoy desdichadamente vigente) dedicó Eva Forest una muy buena parte -muchísimos años- de su vida, y yo mismo algunas horas de la mía; ambos, primero durante la dictadura y luego durante la actual situación democrática, que no fascista como afirman algunos observadores superficiales. (También ambos tenemos nuestras publicaciones al respecto, en las que la perennidad de este horror está suficientemente documentada, y a ellas me remito yo, ahora que ella ya no puede hacerlo). Quienes conocemos el tema sabemos, efectivamente, que la tortura en España no es -y sigue no siéndolo- un acontecimiento insólito. Amnistía Internacional ya está dando pruebas muy responsables de este lamentable fenómeno, que pone en entredicho las protestas de los dirigentes políticos españoles a favor del respeto de los derechos humanos en otros países. Hasta dónde llega la hipocresía y el cinismo de esos dirigentes es un asunto a dilucidar. Estamos ante una gran vergüenza histórica.
En cuanto a hoy mismo, voy a tratar de volver a la luz un término que E. F. usaba con lucidez a la vista de determinadas situaciones como la que estamos viviendo durante estos días: ese término es «el revuelo». El caso es que se permite y tolera, cuando no es que se preconiza, el uso de la tortura policíaca, y ello por parte de los políticos en ejercicio en las alturas del poder; y, de pronto, un día, alguno de los episodios de esa práctica cotidiana en los cuartelillos de la Policía y de la Guardia Civil es objeto de un gran «revuelo», como el otro día, cuando se conoció el parte médico de un detenido (Igor Portu), habiéndose dado unos días antes un escalofriante testimonio de torturas (Gorka Lupiañez). En este caso está clara la causa del revuelo: la publicación del parte médico; pues, de no haberse producido ésta, el caso se hubiera ocultado bajo el mismo silencio de siempre, y el ministro del Interior no se hubiera apresurado a convocar a los periodistas, aunque lo cierto es que lo hizo para recoger el revuelo y desmentir la legitimidad de las inquietudes reales vertidas en él. O sea, para tratar de establecer el hecho de que la tortura es un hecho insólito entre nosotros y se está pronto a sancionar tales hechos con la debida severidad en el caso de que se confirmen; lo que, sencillamente, no es cierto, aunque algún día quizás -ojalá- lo sea. Pero eso depende, aquí y ahora, particularmente de usted y de sus colaboradores, señor Presidente.
Así pues, lo que ha acontecido ahora -un cierto «revuelo»- no ha sido, ay, que el ministro Pérez Rubalcaba se haya inquietado sinceramente por la gravedad de la situación y que por ello haya convocado en seguida una conferencia de prensa, porque hace apenas quince días se produjo un testimonio escalofriante y que huele a verdad por todos sus poros -el de Gorka Lupiañez- sin que el señor ministro haya movido un dedo, al menos públicamente, sobre ese caso.
En seguida se ha advertido que no es que algo haya cambiado -algo haya empezado a cambiar- en la cabeza o en el corazón de ese ministro, sino que ha llegado el momento del «revuelo», con el cual se tratará precisamente de ocultar la cuestión una vez más, en la más fétida tradición de aquel ministro de apellido Rosón, que cubrió en el Parlamento español el repugnante caso de Almería, en el que tres jóvenes y pacíficos obreros santanderinos iban a la primera Comunión de la hermanita de uno de ellos en Almería, y aparecieron muertos, con los huesos rotos, y quemados dentro de su coche en una carretera secundaria, después de haber sido detenidos por la Guardia Civil, que los había tomado por vascos. El ministro informó a los señores diputados de que habían fallecido en un accidente de carretera cuando eran trasladados de uno a otro cuartelillo y trataban de escaparse y asesinar a los guardias civiles que los trasladaban. En aquel caso la Guardia Civil superó los horrores del llamado en su día «crimen de Cuenca».
Ahora el señor Pérez Rubalcaba acepta como verdad indiscutible que las lesiones se han producido según el cuento de la Guardia Civil, que otras veces ha herido en la tripa a manifestantes al disparar tiros al aire; y podríamos diseñar aquí una gran galería de otros horrores, muchos aún en la memoria de esta generación. En realidad se trata de episodios que dejan chiquita la que Borges llamó «historia universal de la infamia».
Señor Rodríguez Zapatero, tenga usted a bien apadrinar una actividad a favor de la erradicación de estos usos y costumbres. No se instale usted definitivamente en las filas del cinismo y de la hipocresía en las que se instalaron sus antecesores, por ejemplo mediante tan grandes hazañas como la creación y el mantenimiento de los GAL. ¿Será posible esperar de usted algo todavía? Con esta esperanza, muy maltrecha por los hechos, es verdad, le he escrito hoy este pequeño y honesto mensaje, desde mi convencimiento de la indeseabilidad de toda violencia.
Eleftheria Arvanitaki is a Greek singer of Icarian descent, born October 16, 1958 in Piraeus. She started her career in singing in 1980, by joining the group "Opisthodromiki Kompania" / "Οπισθοδρομική Κομπανία" (Retrograde Company) and and in 1981 she had her first guest appearance on a CD, by being featured in the album of Vangelis Germanos titled "Ta Barakia". She broke away from the group and started a solo careerin 1984 with her album Eleftheria Arvanitaki.
In August 2004 she participated in the closing ceremony of the Athens Olympics. The unique crystal-like clarity of her voice made her a hugely popular figure in the "artistic" (entehno) Greek song genre.
She is quite popular outside Greece, as part of the World Music scene. She has performed in several WOMAD and other festivals. (Wikipedia)
O centro antena de Nigrán acolle ata o próximo 13 de agosto unha exposición sobre os traballos que se están realizando dentro do proxecto pioneiro de revalorización patrimonial de Chandebrito. Os visitantes atoparán fotografías sobre a riqueza desta parroquia do interior de Nigrán e poderán contemplar un vídeo para poder apreciar as súas paisaxes, sons e ata cheiros, posto que na sala tamén se colocaron diversas especies vexetais. As autoridades locais comprometéronse a continuar apoiando esta iniciativa que dirixe a arqueóloga Rosa Villar. Fonte - La Voz de Galicia .
Unha república entre dous reinos, un lugar cheo de singularidades históricas e culturais, un símbolo da conexión entre Galicia e Portugal. O Couto Mixto, un enclave de tres aldeas que durante séculos funcionou coma unha república independente, está a converterse nos últimos anos no eixe de múltiples iniciativas culturais que reivindican a importancia deste lugar e da súa historia única. Unha historia de séculos durante os cales eran unha terra de ninguén entre Galicia e Portugal, coas súas propias leis e privilexios en canto a alfándegas. Non foi ata 1864 cando, ao se definir finalmente as fronteiras aínda hoxe en vigor, as tres aldeas pasaron a formar parte de Galicia.
Foi no 2000 cando se crean e se entregan os primeiros premios “Xuíces honorarios” do couto mixto, un premio que se repite desde entón ano tras ano a persoas que teñan apoiado a recuperación da memoria deste lugar. Ademais tense feito o irmanamento cos Pobos Promiscuos, aldeas que antes da definición da fronteira estaban divididos pola raia e que ficaron finalmente da banda portuguesa.
En 2002 foi o Couto Mixto o lugar escollido para presentar publicamente o manifesto “Falamos unha lingua milenaria” promovido pola Fundación Premios da Crítica, co que algúns dos nomes máis destacados da cultura do país, ata un total de 149 persoas, dezasete institucións e nove membros da Real Academia, proclamaban a súa fidelidade ao galego como lingua propia e independente. Coincidindo con estes evento creouse en Santiago de Rubiá un milladoiro de
pedras e palabras. Na orixe desta peculiar construcción está un monte de pedras que persoas de todo o país achegaron a este lugar canda unha palabra propia do seu lugar de orixe. A intención é que este milladoiro vaia medrando coas achegas de novas persoas comprometidas coa lingua.
Este ano tamén, a Fundación Premios da Crítica outorgou o seu premio á mellor iniciativa cultural a este lugar pola “recuperación da autoestima e memoria histórica coma parte dun espacio xeográfico e cultural” así como por “favoreceren o reencontro da convivencia entre Galicia e Portugal a partir das raíces comúns”.
A norte de Montalegre situa-se o Couto Mixto composto pelas aldeias de Meaus, Rubiás e Santiago. Hoje pertencem a dois municípios galegos, mas até 1855, formaram um território com apenas 27 quilómetros quadrados, que gozava de uma série de privilégios, a começar pelo auto governação, embora dependessem das casas do duque de Bragança e do Conde de Monterrei.
Os habitantes podiam escolher entre a nacionalidade portuguesa e a espanhola, ou nenhuma. Estavam isentos da tropa, de pagar impostos e até podiam cultivar tabaco. A falta de taxas aduaneiras favoreceu o comércio e também o contrabando. Quem fosse por um caminho que ligava o Couto a Tourém, em Portugal, não podia ser preso nem a mercadoria apreendida. E, para não perder tais benesses, os habitantes do Couto casavam uns com os outros.
Pois bem, dirão vocês – O que é que tudo isto tem a ver com Lamadarcos!? Pois hoje em dia, nada. Mas houve tempos em que parte da actual aldeia de Lamadarcos era Galega e é precisamente aqui que entra o Couto Mixto, pois o tratado de Lisboa de 1864 instituiu a troca do Couto Mixto pelas aldeias de Soutelinho da Raia, Cambedo e Lamadarcos, hoje portuguesas, passando o Couto Mixto, desde então, a ser território galego e daí espanhol.
Despois de 25 anos subvencionando con importantes sumas a fondo perdido a presenza do galego na prensa escrita, evidénciase que esta liña non funciona. Resulta sospeitoso que se manteñan as axudas a través de convenios "bis a bis" difíciles de verificar, sen esixir uns mínimos resultados de cantidade, calidade, evolución porcentual e consolidación do galego nos medios beneficiarios dos diñeiros públicos, que non se cuestione a continuidade deste tipo de "tratos" e se supriman definitivamente unha vez amosada a sua ineficiacia. Pola nosa lingua, segue lendo e participa.
Hai varios motivos que poden levar a unha administración a abrir unha liña de axudas ou subvencións. Un deles é o de tentar corrixir determinadas eivas que afectan a sociedade, e favorecer o asentamento ou desenvolvemento de novos elementos, usos, ou prácticas que non puideron arraigar, polos motivos que fora, e que necesitan un empurro inicial por parte de organismos públicos, até que sexan aceptados como normais e se desenvolvan por si solos.
As axudas públicas, na súa maioría, teñen un caracter transitorio, buscan transformar nun período umha realidade inxusta ou mellorábel a outra corrixida. Podemos dizer que unha liña de axudas tivo éxito cando unha vez suprimida, aquel obxectivo para a que foi creada se da de forma normal, sen necesidade de ningún tipo de axuda. Si esto non se dá haberá que reprantear a táctica escollida.
Políticas de igualdade, fomento da contratación indefinida, protección medioambiental ou cultural....poderían entrar neste grupo. A liña de axudas que medios galegos de prensa levan recibindo por usar o galego nas súas páxinas tamén entran aquí.
Partindo dunha situación de ausencia total do galego dentro da prensa escrita diaria, logo de 40 anos de menosprezo e persecución do idioma, optase por abrir umha liña que, a base do incentivar economicamente o uso da lingua, corrixa o lastre deixado polo franquismo e axudar así aos nosos medios a fazer a súa propia “transición”, superar complexos, auto-odio, e normalizar no rexistro escrito o que sempre foi o normal no oral.
A 25 anos vista, despois de ver o estudio feito pola USC e publicado na revista daMesa Pola Normalización Lingüística, Longa Lingua, podemos dizer que o fracaso é total, o galego sigue a ser cuantitativamente residual (non chega ao 8% de media), asociado a novas de 2ª categoría ou restrinxido a eidos específicos como o folclore ou “complementos” do xornal.
Non se entende a teima de seguir dando dinheiro publico as empresas privadas de prensa escrita, a non ser que o interese do goberno en manter esta liña non estea na língua se non en “atar” certas relacións de complicidade que o aseguren mediaticamente.
Irrita especialmente o feito de que desde o noso goberno se teña que mendigar ou directamente comprar con centos de miles de euros a presencia do galego, rebaixando o orgullo pola nosa cultura a niveis de mercádeo, mentres se penaliza coa non concesión de axudas a proxectos altruístas e altamente comprometidos coa cultura, e a lingua como ponta de lanza de esta, alegando motivos de normativa. Semella que si o 92% da publicación está en castelán, non sabemos si a normativa, pero cando menos estas porcentaxes hai que premialas.
Mesa redonda dia 12 e 19 de junho às 15h00. Títulos das mesas "Galeguia do século XXI" e "Os Galegos na América".
Exposição “O Sorriso de Daniel”, promovida pelo Conselho de Cultura Galega, até dia 25/06/2007.
Mesas Redondas
Dia 12 de junho as 15h00
TITULO DA MESA : "Galeguia do século XXI"
Mediador: Carlos Quiroga - Professor titular de literaturas lusófonas na Universidade de Santiago de Compostela e Director do Conselho de Redação da Revista Agália
1. José Miguel Wisnik -musico/compositor, professor na USP 2. Luiz Ruffato - escritor 3. Denise Lorch - diretora Museu da Língua Portuguesa 4. Oswaldo Ceschin - professor na USP 5. Yara Frateschi Vieira - professora na USP
Dia 19 de junho as 15h00 TITULO DA MESA : "Os Galegos na América" .Mediadora: Cláudia Regina Costa Lacerda - Doutoranda em História Contemporânea e América da Universidade de Santiago de Compostela (USC).
. Expositores: 1. José Antônio Vidal – Antropólogo, especialista em migrações e doutor em História pela Universidad Complutense de Madrid. Artigo: Causas y factores posibilitadotes del proceso migratorio en el discurso de los emigrantes: los gallegos en Cuba en la primera mitad del siglo XX.
2. Marilia Dalva Klaumann Cánovas – Historiadora, mestre e doutoranda em História Social pela Universidade do Estado de São Paulo (USP). Artigo: Hambre de Tierra. Imigrantes espanhóis na cafeicultura paulista, 1880-1930.
3. Suely Aldir Messeder – Antropóloga, mestre em Ciências Sociais pela Universidade Federal da Bahia (UFBA), professora de Antropologia da Universidade do Estado da Bahia (UNEB) e doutoranda em Cuestións de Filosofia da Universidade de Santiago de Compostela (USC). Artigo: A construção dos atos performativos étnicos no discurso do nacionalismo galego e brasileiro no período de 1845-1914.
Exposição
Chega a São Paulo a exposição Galícia, O Sorriso de Daniel
Mostra em cartaz no Memorial do Imigrante marca mais uma ação dos 120 anos do prédio da antiga hospedaria
O Memorial do Imigrante, da Secretaria de Estado da Cultura, recebe no próximo dia 25 de maio, a exposição itinerante: Galícia: O Sorriso de Daniel, do Arquivo da Emigração Galega. Promovida pelo Conselho da Cultura Galega da região da
Galícia, Espanha, a mostra, traz 62 painéis, de 2,18m de altura por 1m largura, na Sala Galeria do Memorial.
Os painéis fotográficos retratam com riqueza de detalhes a identidade e a diversidade cultural da Galícia e suas manifestações. Entre os trabalhos, a estátua do profeta Daniel no Pórtico da Glória da catedral de Santiago de Compostela - considerado o primeiro sorriso esculpido em pedra na Europa medieval. Outra figura emblemática da mostra é a de Daniel Castelao, em carne e osso, que representa um dos mais sólidos esforços para construir a identidade cultural e política da Galícia.
Produzida com o objetivo de apresentar a Galícia ao mundo, Galícia: O Sorriso de Daniel está dividida em dez temas, entre eles as Águas Santas; A Moradia do Homem; Figuras da Nação; Os Trabalhos e os Dias; Cara da Modernidade; Eixos do Futuro; e O Caminho.
Em cartaz até 25 de junho, Galícia: O Sorriso de Daniel é mais uma das atividades realizadas em comemoração aos 120 anos do prédio da antiga hospedaria do Memorial do Imigrante. A mostra também intensifica os trabalhos da Rede Internacional de Museus de Migração, criada em outubro do ano passado, em Roma, na Itália. No evento, então promovido pela UNESCO e a OIM, a diretora do
Memorial do Imigrante, Ana Maria Leitão, participou como único representante da América Latina.
SERVIÇO Exposição: Galícia: O Sorriso de Daniel Vernissage: dia 25/05, sexta-feira, às 19h Abertura ao público: dia 26/05, sábado, a partir das 10h Até: 25/06/07
MEMORIAL DO IMIGRANTE R. Visconde de Parnaíba, 1.316, Mooca, perto do Metrô Bresser Abre de terça a domingo, das 10h às 17h, inclusive feriados Ingressos: R$ 4 e ½ entrada para estudantes Grátis: último sábado do mês e para maiores de 60 e menores de 7 anos Passeios de Locomotiva aos domingos e feriados. Ingressos: de R$ 4 a R$ 7 Passeios de Bonde somente aos domingos. Ingressos: de R$ 4 a R$ 7
A Mesa pola Normalización Lingüística está a asesorar ao pobo mapuche na recuperación da súa lingua, o mapuzugun, presente nos estados chileno e arxentino. Froito desta colaboración, Celeste Carilao, do partido mapuche Wallmapuwen, está a visitar a Galiza desde o pasado 31 de maio e até mañá, recollendo toda a información posíbel sobre o caso galego.
O presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, que asegurou esta mañá en conferencia de imprensa que a súa organización se congratula de ser “tomada como un referente internacional”, explicou que, tanto no caso galego como no do pobo mapuche, “falamos dun pobo negado cunha lingua negada”.
Pola súa banda, Celeste Carilao, que antes de pasar por Galiza visitou Bretaña e Euskal Herria, analizou a situación actual da súa lingua, que se calcula que actualmente falan arredor de cen mil persoas, aínda que, asegurou, “non existe un estudo rigoroso ao respecto”. Carilao explicou que tampouco hai polo momento unha normativa para o mapuzugun, un idioma cunha dificultade engadida: os seus falantes divídense en dous estados, Arxentina e Chile. En Chile, de onde procede Celeste Carilao, o estado trata de impulsar a educación básica intercultural bilingüe, pero, na opinión da representante mapuche, ensínase a cultura xeral do seu pobo pero só dunha forma “moi folclorizada”.
Carilao expresou a súa intención de continuar unha relación fluída coa Mesa e con Galiza, un exemplo escollido porque “tamén se trata dunha lingua minorizada que se atopa nun momento máis avanzado de recuperación”. Na súa visita, Celeste Carilao tivo a oportunidade de coñecer a estrutura interna da Mesa e a súa forma de organización, así como precedentes históricos como as Irmandades da Fala. Tamén coñeceu outras organizacións como a Asociación Socio-Pedagóxica Galega (AS-PG) e tivo ocasión de reunirse con expertos como Xosé Ramón Freixeiro Mato.
A revista Longa Lingua, editada pola Mesa, inclúe no último número, que acaba de saír á rúa, un análise en profundidade sobre a situación da lingua mapuche realizado por Víctor Naguil, responsábel de relacións internacionais do partido Wallmapuwen.
O colectivo de galegas da diáspora Herbas de Prata,
que xurdiu o ano pasado na Arxentina coa intención de conformar unha
verdadeira rede mundial de asociacións de mulleres galegas, conmemorará
en Bos Aires o Día das Letras Galegas cunha charla aberta do poeta
arxentino, fillo de galegos, Rodolfo Alonso
e un recital de poemas de María Mariño -autora lembrada nesta data- a
cargo do público presente e das integrantes do grupo. O acto vaise
realizar o día xoves 17 de maio na Federación de Sociedades Galegas da
República Arxentina (FSG) e engadirá ás homenaxes unha voz feminina
dende a diáspora.
Convocado polo colectivo de galegas e a
Federación, o acto contará cunha presentación titulada "Galiza, Muller"
que o poeta fillo de galegos Rodolfo Alonso dedicará ás mulleres de
Herbas de Prata. Así e todo, a novidade chegará logo. "Imos pechar a
xuntanza cunha lectura de poemas de María Mariño que será sorprendente:
cada un dos asistentes terá que ler unhas verbas para construír entre
todos o poema completo. Todos somos necesarios", explican as
organizadoras.
A Mesa pola Normalización Lingüística
