Os Alalás son os cantos considerados máis antigos, enxebres e máis característicos da música tradicional galega. Esquecidos durante anos, preservados pola tradición oral e a sabedoría popular, o seu tesouro comezou a ser recuperado e dignificado por poetas e músicos no pasado século.
Son cantos dilatados, de ritmo libre, de grande fondura. Considérase o alalá, como un dos máis característicos cantos galegos, dunha antigüidade e ascendencia máis remota que o segundo período do canto gregoriano, chamado do apoxeo. O alalá, sen dúbida, é unha das constantes na música galega, cuns valores estéticos e artísticos innegables e que o convirte nun dos cantos máis fermosos da nosa tradición.
A orixe do alalá, e a súa relación con outras formas musicais, en particular coa música litúrxica, atraeron a atención dos musicólogos durante os dous últimos séculos. Propuxéronse numerosas teorías, pero o certo é que a orixe destes cantos vai unido ó da identidade galega, e esvaécese na antigüidade.
A utilización dos alalás coma un símbolo da identidade nacional galega fai esquecer con frecuencia que tamén presentan innegables similitudes con outros cantos de culturas cercanas (como os de Castela, Al-Andalus, Magreb).
Perfecto Feijoo (1858-1935), fundador do primeiro coro galego "Aires da Terra" foi un grande compilador e intérprete de alalás.
Mais en: Galicia Espallada
Os alalás acostuman cantarse acompañados da gaita ou a zanfona, da que se incluen duas pezas do maestro Faustino Santalices (http://ret007ei.eresmas.net/reolid/a-santalices.html).
Destaca tamén entre as músicas presentadas a versión que fan Cuchús Pimentel e Delio do Alalá das Mariñas, con guitarra e caixón flamenco.
ALALÁ DAS MARIÑAS
Teño unha casiña branca
na Mariña entre os loureiros
teño amores, teño barcas
estou vivindo no ceo !
Adeus á miña casiña
Portelo do meu quinteiro
Auga da miña fontiña
Sombra do meu laranxeiro
